• Pakketverzending vanaf 10,00 – Gratis verzending vanaf 37,50 tm 30KG – gratis verzending in Breda-Oosterhout-Waalwijk-Tilburg en tussenliggende dorpen vanaf 17,50

Het leed dat puber-reu heet

21430296_1951004928508347_7174891507220477340_n.jpg

Koda was niet echt een moeilijk hondje. Wel een echte kelpie, maar dat is niet echt een probleem (anders kies je niet voor zo’n hond). Buiten was hij wel enthousiast, maar niet overdreven vervelend.

Tot zo ongeveer van de ene op de ander dag…..

In huis was er niets aan de hand, maar buiten! Opeens begon hij op plekken waar een hond woonde, of nog erger, waar een hond achter een hek zat, te blaffen, gillen, grommen en te happen. Alles wat daarbij in de weg stond (onze andere honden, mijn benen) was een potentieel slachtoffer om zijn frustraties op los te laten. En als hij ook maar een beetje gefrustreerd was begon hij te gillen, hij kon buitenshuis om het kleinste helemaal gestrest raken. Meneer was dan niet meer te bereiken en zat zichzelf vreselijk in de weg. Helemaal niet leuk voor hem en ook niet voor mij.

Hoe kon dat nou zo opeens? Waarschijnlijk omdat meneer inmiddels 7 maanden oud was: hij werd volwassen. Ik kon er niet fatsoenlijk meer mee over straat, laat staan gewoon lekker een stuk wandelen (en dus zeker niet met een baby en 4 honden tegelijk).
Ik ben ik voorstander van een zo positief mogelijke benadering en wilde dit gedrag zo snel mogelijk veranderen, voordat het een gewoonte zou worden. Allereerst ben ik hem apart uit gaan laten, zodat ik extra tijd kon steken in zijn aandacht op mij te richten. Want daar was in dit geval veel winst te behalen. Straffen had op zo’n moment ook geen enkele zin, want hij was totaal onbereikbaar als hij stress had. Overigens negeerde hij gelukkig wel honden die we onderweg passeren.
Wat hielp wel? Geen stap meer verzetten als hij trok en élke keer als hij stopte met trekken en/of omkeek belonen met een voertje. Dat resulteerde erin dat ik een halfuur bezig was over een stukje dat je in vijf minuten kan lopen, maar hé, als het helpt dan maakt dat natuurlijk niet uit. Na twee dagen zal ik al enige verbetering: hij trok nog steeds als een bootwerker maar had al veel sneller aandacht voor de wandelende voertjesdispenser aan de andere kant van de lijn. Na een week hoefde ik niet meer stil te blijven staan en kon ik hem al lopend belonen, want als hij hard aan de riem trok kwam hij meteen alweer terug naar mij. Ongelooflijk hoe snel er zoveel verbetering was! En op deze manier werd Koda gemotiveerd om zelf de juiste keuze te maken in plaats van die af te dwingen.
Hierdoor kon ik ook al snel weer met alle vier de honden tegelijk naar buiten. De dames vonden het overigens helemaal niet erg dat Koda extra veel voertjes kreeg, want daar profiteerden zij uiteraard van mee.

Het gedrag dat hij liet zien als hij langs een waakhond of “huis-met-hond” liep was een heel stuk moeilijker. Ik heb plekken waarvan ik wist dat hij de fout in ging even vermeden tot ik een betere oplossing had gevonden. Ik ben simpelweg gaan uitproberen wat werkte door hem alleen mee te nemen en een stressvolle plek op te zoeken. Ik kwam erachter dat het hielp om op die plek voertjes op de grond te gaan strooien. Toen die op waren keek hij meteen naar mij. Hup, nog meer voertjes erin. En hij was echt even helemaal vergeten wat er nou zo spannend was!
Nadat dit met succes een aantal keren en op een aantal verschillende plekken waar hij moeite mee had geoefend te hebben deed hij iets heel opmerkelijks: op het moment dat hij veel stress opbouwde begon hij niet uit te vallen, maar draaide hij zich om om een voertje te vragen. Hij had zelf zijn (voor mij) ongewenste gedrag omgebogen tot aandacht.

Ongeveer een week of drie nadat we begonnen waren met extra oefenen hadden we een workshop en wedstrijd agility van twee dagen. Het terrein was voor hem vertrouwd, maar het was druk en natuurlijk waren er nogal wat andere honden die over een veld aan het rennen waren. Daarnaar kijken was duidelijk  teveel voor hem, hij schoot in de stress en kwam er niet meer uit tot hij een tijd in zijn vertrouwde bench in de auto gelegen had. Het was niet zo’n slimme zet geweest van mij om te denken dat Koda op dit moment met al die prikkels net zo makkelijk overweg kon als onze andere honden, ik had hem beter meteen terug kunnen brengen. De volgende dag heb ik hem niet meegenomen naar het veld tot hij iets mocht doen en daarna mocht hij meteen terug de auto in. Het maakte voor hem een wereld van verschil: hij was gewoon zijn vrolijke zelf!

We zijn inmiddels een maand verder en het gaat alleen maar beter: Koda heeft buitenshuis veel minder stress en veel meer aandacht. Mocht hij terug dreigen te vallen dan is zijn aandacht vrij makkelijk weer op mij gericht. En doordat de andere honden ook meelopen luisteren ze allemaal een heel stuk beter (wat wel prettig is met zoveel honden tegelijk). Natuurlijk trekt hij nog wel, maar niet meer zo onbeheerst als eerst en hij is veel beter te bereiken. We zijn er nog niet, maar ik heb in ieder geval weer het idee dat hij opgroeit tot een fijne hond. Over een tijdje bouwen we het aantal beloningen weer wat af, maar voorlopig blijft wandelen een feestje voor ons allemaal.

Dus?

  • Kijk naar wat voor jouw hond werkt!
  • Wees niet bang om een stap terug te doen en je hond even niet bloot te stellen aan bepaalde situaties als hij daar niet aan toe is
  • Probeer je hond te motiveren om zelf te kiezen voor het gedrag dat voor jou gewenst is in plaats van het af te dwingen. Een positieve ervaring is vaak beter dan een negatieve en stimuleert je hond dit weer te doen
  • Blijf geduldig! Gedrag is soms moeilijk te doorbreken en vergt tijd. Kijk naar de kleine verbeteringen en eis niet teveel in één keer van je hond

DSC04366-

Geef een reactie